კონსტანტინე ჭიჭინაძე - თმოგვის ციხე

თავით ლაჟვარდი გაგირღვევია,

გარინდებულხარ ზვიადად მდგარი,

გებრძვის მუდამ და ვერ მოგრევია

ათასწლოვანი წვიმა და ქარი.

ასე იდექი, ბრგე ციტადელი

გამბედაობის და სიქველისა;

მტერს არ დაუთმე კუთხე ნათელი,

მხარე მშობელი რუსთაველისა.

ბევრი კი იყო მომდგარი მტერი,

გადმოხვეწილი ბნელი ბრბოები

იღებებოდა მეწამულ ფერით

შენი კედლების ციცაბოები.

როგორ იბრძოდა საწყალი მიწა,

მარად ნარბევი, მუდამ გვემული,

სამკვდრო საწოლზე რამდენჯერ მიწვა

და კვლავ წამოდგა ძალმოცემული!

შენ კი ფარხმალის ტევრით ელავდი

უპატიჟებელ სტუმრებს ჩვეული.

მტკვარს გაატანე მომხდური ბევრი

ბამბის ქსოვილით თავშეხვეული.

სჩეხდი ურდოებს მკლავით მარჯვეთი,

მაგრამ გაშავდი, მსგავსად თუჯისა,

როცა დაეცა ტაო - კლარჯეთი

და ციხეები არტანუჯისა...

ბევრი გინახავს ომი და ზავი,

ხარ ვალმოხდილი დიდიხანია,

და ჩვენს ბრწყინვალე ჟამამდე თავი

დაუნგრეველად მოგიტანია.