ნოე ჩხიკვაძე - საჩინო

ვნახე სამოთხე - ბაღნარი,

წალკოტი გაზაფხულისა,

შვენება სრული, ნარნარი,

დამატკბობელი სულისა;

მზითა და მთვარით დამტკბარი,

კეკლუცად ყვავის სულ ისა,

სამშობლო ქვეყნის ყვავილი,

ოცნება სიყვარულისა.

ფერად - ფერადი მთებია,

ქალწულივითა ნაზები,

ეშხისა გარდამდებია;

სტუმარსა მისი ცქერითა,

ტრფობისა ცეცხლი მნთებია

და საიდუმლო მღერითა

გულიც მას შეთანხმებია...

როდესაც დილა ციმციმებს

აღმოსავლეთის კარითა,

„მზეო - ამოდის" ქვითინებს

ჭიშურა ცისკრის ქნარითა,

სილორი ფაფარს აიყრის,

მთის ამბავს მოსთქვამს ზარითა,

რიონი გულში ჩაიკრავს

და დაბარებულს ბარითა.

შხუილ - შხუილით წაიღებს

შავი ზღვის შესატირადა:

- ისმინოს ვინაც გაიგებს,

იზარდოს ხალხის გმირადა!

რა უნდათ? რასა მოსთქვამენ?

„ჩემო სამშობლო მხარეო,

მკერდი გაქვს ყვავილოვანი,

სიცოცხლე შხამზე მწარეო;

თუმც ზამთარ - გაზაფხულზედა

დაგნათის მზე და მთვარეო, -

წყლულები გაზის გულზედა,

სისხლია მონარნარეო.

სადა გყავს აბა ლომგული,

შენი მკლავ - ლაღი შვილები,

შენი ძუძუთი ნაზარდი,

შენგანვე დალოცვილები?

- უმართლო ბრძოლის ველზედა,

შორს ჰყრიან დახოცილები

და ეხვევიან ყელზედა,

ქვემძრომი ჭია მღილები!

გუშინაც ჩამოვიარეთ

და დღესაც მთა და ბარია. -

ყოველგან ცრემლი დაგვიხვდი,

ყოველგან გლოვა - ზარია.

უცხედრო კუბოს დაჰკივის

თმა - გაშლილ ქალთა ჯარია,

გახელებულა სიკვდილი -

ქვეყანა მოუარია!

განა არ კმარა წამება,

ტანჯვა და სიმწუხარეო?

- შემოილეწე ბორკილი,

სევდები უკუ - ჰყარეო!

ბუნების სილამაზესა

საქმენიც შეუდარეო,

აიშვი ბედი დაბმული -

სილორსა დაედარეო!

ერთხელაც გნახო ლხენითა,

იმედით მოელვარეო,

საჩინო, ჩემო თვალ ჩინო,

სამშობლოს ტურფა მხარეო!“

მოიმღერიან გიჟმაჟნი,

დუდუნით ყალყზე ხტებიან,

ცხოვრებით დაჯაბნებულნი,

მედგარ ომითა დგებიან;

ყვავილნი თავსა უკრავენ,

მთანი ბანს ეუბნებიან,

და სატრფო - ქართვლის დედასა

შველასა ევედრებიან...