ალექსანდრე აბაშელი - შემოღამება

ციდან ნარნარით ძირს დაეშვა ფერთა სინაზე,

და მწუხრის ჩრდილი აქვითინდა ფანჯრის მინაზე.

იის ფოთლები გაერია ოქროს ვარდებში

და მიმალული დღის სინათლე მოკვდა ფარდებში.

ჩემი ოთახი ბრმა სარკმელმა ვერ დაიფარა,

და შიგ საღამო შეუმჩნევლად შემოიპარა.

შენი სიწყნარე ახმაურდა ნელი ტირილით

და მეც ფიქრები შემემოსა მჭკნარი გვირილით.

შენს წინ დავემხე სინანულით აცრემლებული,

ჰგავდა საღამოს შენი სახე გაფითრებული.

გთხოვე შენდობა მორიდებით და მოკრძალებით,

და შენს ხელებზე დავასვენე ჩემი თვალები.

მაგრამ იისფერ აბრეშუმის ხელთათმანებმა

შენი თითების სურნელება არ დამანება.

და შენ დასტოვე შენით სავსე ჩემი ოთახი.

ჩრდილმა დაჰბურა ჩემი სულის უსხივო თაღი.

მტირალ ფარდებში მოკვდა ჩუმად ფერთა სინაზე

და ჩემი ლანდი აქვითინდა ფანჯრის მინაზე.