სოლომონ თავაძე (ობოლი მუშა) - ტანჯვის ქსელში გამოხვეულს მომელანდება

ტანჯვის ქსელში გამოხვეულს მომელანდება

სიყრმის დღეთა მოციმციმე უცხო ჩვენება.

და ფიქრებში ყვავილები გაიფანტება:

სულს იტაცებს სხივად-შლილი, ნაზი მშვენება...

მე შევქმენი შორეული ყოფნის დიდება,

და ავანთე გულში სხივი ჩაუქრობელი...

და მიკვირს დღეს - სულის წიაღს რათ ეკიდება

სევდის ალი-უცხო ფიქრი შეუცნობელი?!.

ხომ ვამბობდი: უკვდავებას დავედარები,

რწმენის ალამს ცის ტატნობზე ავაელვარებ, -

და. დღეს აგრე ვინ დამიხშო შვების კარები?

გაორებულ სულის კვნესით რისთვის ვმღელვარებ?..

ხშირად მოდის იგი ჩემთან... შავის თვალებით

ამოუხსნელ კითხვებს მაძლევს და თვით მდუმარებს,

გარემოცულს პირდაღებულ, ბნელ ნაპრალებით,

ჩემს მეორე მე-ს იდუმალ სიტყვებს უბარებს!..

როცა წავა, ბნელი რიდე ჩამოეშვება,

და დავრჩები წამების და ტანჯვის ამარა...

ირგვლივ ზღუდე გარდუალი ამოივსება...

უდაბნოა მიწის ბურთი და ცის კამარა!

სასაფლაოს ცივ ლოდებთან ავქვითინდები,

ყრუ სივრცეში დაინთქება კვნესა სულისა;

უგზო-უკვლოდ ბნელ წყვდიადში გადავფრინდები,

და გაჰქრება მოჩვენება ბედით კრულისა!