|
1
ბევრია, ქართლო, შენს ძველ მიწაზე ნატაძრევი და ნასახლარები; ბევრია კოშკი დუღაბდასხმული და ძველებური სახლი ღარიბი...
ვით სატურფალი შენი ბუნება; ლიახვის შხაპი, ზვირთი მტკვარისა, არწივის ბუდეს ეშხაპუნება...
თითქოს აყრიათ დედის ჭაღარა; აღარ ჩანს დედა თავდახურული… რამდენი კოკა ცრემლი დაღვარა…
ეზოს ქვებს ახსოვთ ბავშვის თამაში, ვინც ამ კერაზე ვაჟკაცდებოდა გმირად - ძველს ქართულ იავნანაში.
რა ნაჭედობამ დააფოლადა, - აბმულ დროშიდან ღიმით მზირალი მილიონ გულის ასათრთოლადა!
2
ქოხო ქართლურო, ალიზიანო, შენ ვერ დაგარყევს ჟამთა გრიალი. შენი საძირე და საძირკველი ჩემი სამშობლოს სიმაგრე არი!
3
აქ დაგანძულა ყრმის მოგონება და ჩვენი გულის ტკბილი საძგერი, პირველი დილის დაბრწყინვალება ამ სარკმელიდან მას აქვს ნაცქერი...
ძველი ნანგრევი ჩამორღვეული, მთა, მიმჯაჭველი ამირანისა, ცრემლის ნისლებით გარმოხვეული...
და გაზაფხულის ღელვატეხილი... ჭრელ აბგას დედა აქ უკერავდა, როდესაც ფურცელს ჰყრიდა ხეხილი...
და წიგნად - ხალხის გული მაგარი; ჩონგურულ ხმებში ეწვეთებოდა დიდი გმირების ნაჭირმაგარი.
ვაჟის ჯურღაის ფარიო, მოუვლის ბრძოლის წადილი, ხანდისხან შესძრავს ქარიო!"
4
ხალხის წადილს და გმირების წყურვილს ასისხლხორცებდა ბავშვის ოცნება; აქ ფრთას ისხამდა ის ქარიშხალი ახლა მსოფლიოს რომ ეტყორცნება!
დამშუქებელი ხალხის გულისა; აქ აელვარდა ცხელი ფოლადი - სიმაგრე ჩვენი, თვითეულისა.
გული ამ ცეცხლით გვიხურებია; ჩამოთოვლილი მუხლამდე მთები ზვიადად მისთვის იყურებიან...
და ატმის შუქში დილა რხეულა, - ცქრიალა ყმა და მამა ხალხისა ყელგადაჭდობით გადახვეულან...
ჭონას მღეროდა, ვით ორფეოსი, - ბრწყინავს სიწმინდე მრავალ ხალხისა, დიდება ახალ საქართველოსი... |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















