იეთიმ გურჯი - მე კომუნას ვეკუთვნი

მე კომუნას ვეკუთვნი,

ძველი პროლეტარია,

ჩემი ბიოგრაფია,

რო აღვწერო მწარეა.

რევოლუციის გზაზედა,

მე ვარ ამაგდარია,

მთლად სიცოცხლე შავწირე

ლხინსა გავეყარია.

ჩვენი დროშა, წითელი,

ყველგან დამიფარია,

ძლივს მეღირსა, გაიღო,

ჩვენი ბედის კარია.

მე მოვესწარ ტანჯული,

ნახევარი მკვდარია,

ენა-პირი გამეხსნა,

სულით მეც მიხარია.

ვიცი, ჩემი ლექსებით,

ბევრსა გაუხარია,

ვინც რო რიგზედ ვერ მიცნობს,

იგი თავი ქარია.

ჩემ ოთახში რა უნდათ,

ვინც რო ჭკვასთან მწყრალია,

სად მწერალის მაგიდა,

სად ქანქაჩი ალია.

ბლიანჩიკსა უთხარი,

სჭედოს ვირის ნალია,

წერვაში ხელს მიშლიან,

გულმა შხამი დალია.

რა სურთ მილიციონერებს,

არ მაქვს მათი ვალია,

რატო არ სჯის კანონი,

კომისარის ბრალია.