იეთიმ გურჯი - არა, ვარდებს აღარ ვუმზერ

არა, ვარდებს აღარ ვუმზერ,

შენ ჩამაგდე სატანჯველში,

სასაფლაოს მკვღრებზე დაბლა

ვიმყოფები სამარეში.

ხან შენ გზისკენ ვიხედები,

ხან კი ვკეტავ კარებს მაგრა,

შენი გაცნობის დღიდანა

გული მწარედ დამეჩაგრა.

მე სიკვდილი ისეც მომკლავს,

შენ მიზეზი რადა ხდები.

ეს იცოდე, მომიგონებ,

როცა წავალ, მოგშორდები.

ჩემ ნაწერებს მაშინ ნახავ,

წაიკითხავ და მიხვდები,

თავსაც დამნაშავედ იცნობ,

იტირებ და დაღონდები.

მე კი შავსა სამარეში

შენს სიყვარულს შევინახავ,

კალამი ობლად დამრჩება,

იეთიმ-გურჯსაც ვეღარ ნახავ.