ვახტანგ ნადარეიშვილი - თუნდაც ჩამიქრონ ყველა სანთლები

თუნდაც ჩამიქრონ ყველა სანთლები,

შენი ღიმილი სანთლად მენთება,

მე შენს ღიმილში ღამეს ვათევდი,

თმებიც ამიტომ არ მითეთრდება...

შენს გვერდით მხოლოდ ერთსა ვფიქრობდი:

არ გავყოლოდი წლების სათვალავს,

წლები კი ისე სწრაფად მიჰქროდნენ, -

ვერ დავიბრუნე ტრფობით დამთვრალმა.