ვახტანგ ნადარეიშვილი - მაიაკოვსკი გრძელდება...

საქართველოში,

ჩემს დალოცვილ საქართველოში,

პოეტის მოსვლა ვის გაუკვირდეს?..

და მაინც ვლოცავ ამ მთა-გორებს, მწვანით შემოსილს,

შენს გულის სათქმელს უცებ ცეცხლი რომ წაუკიდეს.

ცამეტ გაზაფხულს აქ იწვოდი, აქ ოცნებობდი -

და ბოლოს ლექსის ქარიშხალად მოედე რუსეთს,

გაზაფხულივით არასოდეს არა ცვდებოდა -

შენი ნათქვამი - საუკუნე დღესაც რომ უსმენს...

უსმენს ზანგი და კორეელი, უსმენს სიყრმიდან -

და ვით ბავშვები პირველ სეტყვას - დაიტაცებენ...

და ალბათ შენზე - ვით პოეტზე, იმდენს იტყვიან,

რამდენიც ჯერაც არა თქმულა ქვეყნად არც ერთზე.

მეც იქ ვიქნები: სადაც ზანგი და კორეელი,

რომ იმათსავით - ერთმა ქართველმა -

ზე ავწიო, ჩამოგართვა ხარბად ეგ ხელი -

მომავლისკენ რომ გაიწოდე ჩამოსართმევად!..

შენი სტრიქონით აფეთქებდნენ ბებერ რაიხსტაგს,

შენი ლექსებით მთავრდებოდა ფრონტზე წერილი...

და მერე: ლექსის ამ ნახევიდან -

შენა სუნთქავდი თამბაქოს ალს გადარჩენილი...

შენი სიცოცხლე თვითონაც კი ვერ დაამთავრე,

და შენ გრძელდები, შენ არასდროს არ დამთავრდები...

ყველა მომავალ საუკუნის თანამედროვე -

შენი ლექსია ამის თავდები!