|
(გერონტი ქიქოძეს)
შენი ცხოვრება, ჩუმი და წყნარი, ქარიშხლის შხუილს გაეხმაურა. აღზევანს ავა მარილზე ხარი და სიკვდილთანაც მივა ხარულად.
ნისკარტით სიტყვა უჭირავს შენი. შადრევანს აფრქვევს ციური ბავშვი, ეჩურჩულება მას ლანდი ბრძენის.
ლეოს მალი-მალ ცრემლი ერევა, კვლავ ძმაკაცურად არ გაგიანჩხლდეს, – შეჩვეულია შენს მოფერებას.
და მიაყარე მამულის ლამპარს. ვაგლახ, ჩაუქებს არ ექართულოს შენებრ ქართველი და ბრძენი პაპა!
შეახე ხელი, ნახე სანთლები. მოდიხარ ისევ მაჩაბლის ქუჩით, პატარა ბაღში შემობრძანდები.
შაშვიც აქ არის, არ გაპარულა. აღზევანს ავა მარილზე ხარი და სიკვდილთანაც მივა ხარულად. |
















