ხარიტონ ვარდოშვილი - თუ არ გამღერებს სიმართლის მზე

ეჰ, რა გამოლევს მგოსნის გულში ჯადოსნურ ჰანგებს,

თუ გული მისი დიადია და სხივოსანი?

ჭეშმარიტ მგოსანს მღერის ჟინი მარადის ანთებს,

უსაზღვრო შვებას სიმღერებში ჰპოებს მგოსანი!

მგოსნისთვის მიწა და ცის სივრცე ლაჟვარდოსანი, 

უნეტარესი საუნჯეა, ჰანგთა მშობელი,

მგოსანს აღელვებს ჭირვარამი საწუთროსანი,

მის გულში ღვივის ბრძოლის ალი ჩაუქრობელი!

მგოსანის გული სარკე არის დღეთა დინების,

შიგ გამოსჭვივის მშობელ ქვეყნის კარგი და ავი. 

ერის გმირობის, თუ სიცოცხლის აღორძინების, 

მოჭირნახულე არის იგი და გამკითხავი.

არ შეუძლია მგოსანს გულქვა მოწამე დარჩეს

იქ, სადაც ერის იჭედება აწმყო, მყობადი. 

შერცხვენილ ყოფნას იგი ბრძოლით დაღუპვას არჩევს,

თუ გრძნობა ანთებს და მკერდს უცემს გული ფოლადის.

მაგრამ ნამდვილი მგოსანია, ვინც კი წერს ლექსებს, 

განა ყალბ გულში დაიბუდებს ზეცის განგება?

რა მგოსანია, ვინც ზეციურ ცეცხლს ვერ აკვესებს

მოძმეთა გულში, მზის ტრფიალით არ იდაგება?

ჯობს გასკდე გულო, შეგიზიზღოს შენმა თაობამ,

თუ შენს სიმღერას შეეპარა სიყალბის სენი! 

გწამდეს, შენს სახელს დაერქმევა არარაობა,

თუ არ გამღერებს სიმართლის მზე, ნათლის მომფენი!