შოთა ნიშნიანიძე - გადაძახილი დავით გურამიშვილთან

ქართულ ლექსის გენერალო,

ბედი ბევრჯერ აგებურდა,

რუსის ჯარის პორუჩიკი

ტყვედ ჩავარდი მაგდებურგთან.

არც ლეკებთან გაღუნულხარ,

არც შემკრთალხარ ფრიდრიხ დიდთან,

ზუბოვკაში ლექსად წერე,

რაც წისქვილმა იღირღიტა.

გუშინდელი ეს სამოთხე,

აღმოსავლეთ-დასავლეთი,

ახლა არის ჯოჯოხეთი,

არის ერთი ბაზალეთი.

მე კი რა ვქნა ლექსის კაცმა,

რით ვუშველო ამ სიმხეცეს?

ვერც ავისხი იარაღი,

ვეღარც ბერად აღვიკვეცე.

ქართველმა თქვა: ლხინში ვზივარ,

დედულეთში, წყლისპირსაო,

აფხაზის და ჩეჩნისხელას

ვახრამუნებ პილპილსაო.

ეჰ, ქართველო, უდარდელო,

მაგ ტრაბახში დრო გასულა,

ვახტანგურად სმას შეეშვი

და იომე გორგასლურად...

მწარედ როგორ არ ვიყმუვლო,

ცოდვა როგორ არ ვინანო,

ქრისტე ღმერთთან არა ერთხელ

შერცხვენილო ამირანო.

სულ იმას ვწუხ, სულ იმას ვყეფ,

ხვალ და ხვალ-ზეგ რა მოგელის?

მე ვარ შენი ყურშა ძაღლი -

შენი ჯაჭვის გამლოკველი...