ფეხმძიმობა
|
საკვირველია ბუნება. სახენი ათასფერობენ. გულს მოჰწონს მათი შვენება, გონების თვალნი ჰმტერობენ, გული სხვას ამბობს, ჭკვა - სხვასა, გრძნობანი აბეზარობენ.
* * * * * * *
როდესაც შეჭმას გლამიან, ყურს რაღა ყრუვება უნდა. მოკეთეს მოკეთურადა, მგელს მგლურად დახვედრა უნდა. მელა მაშინებს თორემა, მგლისა ხომ ვიცი, რაც უნდა.
* * * * * * *
იწვიმე, წვიმავ, იწვიმე, მასველე ბროლის წყალითა! ეგები გული გაგრილდეს, ცივის ციურის ცვარითა. შენ დამიტირე, ლამაზო, შენის შალშვისა თვალითა, თუ ვერა გნახავ, დავდნები, როგორც მთის თოვლი ნამითა.
* * * * * * *
ქალო, ლაღი ხარ, თამამი, სანდომი კაის კილოსა, მუდამამც ემაგრე ჰყვავი, ჰსვამ სიჭაბუკის ღვინოსა.
ღმერთმა მე მომარგინოსა, შენს წილად მე დამაბეროს, შენ - მაგრე გარონინოსა.
ღმერთმა ნურც მაპოვნინოსა.
* * * * * * *
ვნახე, არ ნახვა მერჩივნა, ნეტავ მიზეზი რა იყო? წყლიანი დედუფალაი უწყალოდ ჩამომდნარიყო. მთვარე აღარა ჰნათობდა, ალვისხე ჩამომხმარიყო, თეთრს, თეთრის მთოვარ მთაზედა, ყორანი შემომჯდარიყო.
* * * * * * *
მალე ამოვლენ ვარსკვლავნი, ხანს აღარ დაახანებენ; ღიმით და თვალთა კილვითა, მთვარესაც დაიბარებენ. უშენოდ ლხინი არა მაქვს, შუქსა ვერ მომახმარებენ. წახვალ და დაგავიწყდები, დღენი არ გაგამწარებენ, შენი ლამაზი თვალები ახლა სხვას გაახარებენ.
* * * * * * *
ნეტავი ამირანი მქნა, მთა-ბარი გამესწორაო, დევები ამომეჟლიტნა, ქვეყნისთვის დამეშორაო. ღმერთს თუნდა მერე დავები, ზედ დაეხურა გორაო.
* * * * * * *
ვეალერსები, შევხარი, დილას ამოსვლას მზისასა; ნეტა, ვერ შევესწრობია დამარცხებასა მტრისასა? გაჰღვიძებოდეს ქართველსა, ვადას ჰფერავდეს ხმლისასა, ნათელი გადაჰდიოდეს ლაჟვარდს ივერის ცისასა.
* * * * * * *
ის ნუ გგონია, რო მარტო, შენა ხარ მოყვარულია, შენმა მზემ, შენსა ნახვასა, მეცა ვარ მოხარულია. მცივა და მწყურა, ახლოსა ცეცხლ-წყალის სახედავია, მაგრამ ვერც ცეცხლზე გავმთბარვარ, ვერც წყალი დამილევია.
* * * * * * *
გაზაფხულის ნაზო იავ, ანკარავ წყარო, მთისაო! ნეტავი კიდევ მაჩვენა სისხო შენისა თმისაო.
* * * * * * *
ნეტავი ვინმე ისეთი მაჩვენა, მომახელვინა, ერთი ნამცეცი ცრემლისა ჩემთვისაც დააღვრევინა. რომ ჩემი გული ხალივით იმის წინ გამაშლევინა. მაჩვენა ტკბილი იმედი, ფეხზე ამდგარი, სნეული, ყველა ჩემს ნდომა-სურვილთან შეფერებული სხეული, და ჩემი თავი იმისა კალთაში გამოხვეული.
* * * * * * *
დავწუხდი, სევდა დამეცა, როგორც ნისლები მთაზედა, მარტოკა შენღა ანათებ ჩემისა ბედის ცაზედა.
სიყვარულს - ქვეყანაზედა; შენც შემიფერე სურვილი, - ნუ გამცვლი სხვადასხვაზედა,
ეხლავ წახვიდე განზედა; ცეცხლი ზამთრისაც არ მინდა, თუ დავიწვები ალზედა.
სიკეთე შეუსწრობელი: მე არც მზე მინდა დამწველი, არც წყალი დამახრჩობელი.
* * * * * * *
სხვისთვის რა მეთქმის, ჩემი რომ მე ვერ-რა გამიგია რა... დახე, ამ სატიალემა გულმა იქამდე იარა,
სევდა არ დამაზიარა. დარდი მაქვს ათი ათასი, მაგრამ წამალი კი არა.
ნადირის ხოცვა, ჭერაცა; დრო მქონდა, ქარი მიქრიდა, ნადირს დავდევდი მენაცა, დაჭრილმა ხარმა დამჩხვერა, არ მომრჩომია ჯერაცა.
* * * * * * *
რაც ვარ, მეც ვიცი, რაც არა - ან საითა ვარ მპოველი? თავის კაცობით დარჩება, ადამიანი ყოველი.
ყველასთვის კარგის მდომელი, ჩვენის ქვეყნისთვის ასასად, გაფაციცებით მდგომელი.
სულ ცხელი ოფლით მშოველი, წესიც ეს არის, სხვას შიგან შველას არც ვისგან მოველი. შემირცხვეს ლიქნვა-პირგებით წყალობის გამომთხოველი.
* * * * * * *
ჩემი გული მთასა ჰგავის, წვერით ცათად მიწვდომილსა; შენი გული ცივსა თოვლსა, იმის თავზედ დარჩომილსა.
არეულს, ყიალებულსა, შენ - სანუკვარსა ხმელეთსა, თანდათან დაშორებულსა.
მანამ ერთ ადგილს იქნები, თუ გაჰთხოვდები, იარე... თან კი ვერ გამოგიდგები.
იგალობე, მზეწვიაო; დაეშურე, გაზაფხული წელიწადში ერთიაო. |
