ნიკო რაზიკაშვილი - სამი არაყი და გონება

კაცმა არაყი გადაჰკრა,

ერთი, პატარა ჭიქითა,

გონებისაკე გასწია,

სასმელმა ნელი ბიჯითა.

კარზედ მიადგა, წყნარი ხმით

ეძახის: „ვარ სტუმარიო,

მშიერ-მწყურვალი მოვსულვარ,

მოდი, გამიღე კარიო“.

იმანაც შეიპატიჟა:

"სტუმარი ღმრთისა არიო".

ეხლა მეორე გადაჰკრა...

არაყი ზევით გაეშვა,

გონების კარზე მიუხდა,

ირეკავს, აღარ მოეშვა.

გონებამ ჰკითხა: "ემანდა

კიდევ ვინ აწკარუნებო?"

- მეც სტუმარი ვარ. მიმიღე,

უკან ნუ გამაბრუნებო.

- თუმც აღარ იყო ადგილი,

მაგრამ რა გაეწყობაო,

უნდა მიგიღო შენაცა...

თორემ ღმერთს ეწყინებაო.

როცა მესამეც გადაჰკრა,

არაყმა აღარ ეძახა:

გაჰკრა და მოურიდებლად

გონების კარებს ეჯახა.

თვითონ შეაღო და შედის

მასპინძელს აღარ დაჰხედა,

ამ ახირებულს სტუმარსა,

გონებამ აჰხედ-ჩაჰხედა

და ჰკითხა: „რად შაეთრივა,

თავი რად გაითავხედა“.

- ეგ თვითონ ვიცი, არ გკითხავ,

ბინა ხომ არის კიდეო?

- რას ამბობ, კაცო, სადღაა?

შენაც რომ შემოხვიდეო,

მაშინ მე უნდა ავდგე და

სულ კარში გამოვიდეო.