ნიკო რაზიკაშვილი - მეომრის სიმღერა

რადრა გამზარდა დედამა,

ნანას რად მეუბნებოდა!

ჩემს შახედვაში მუდამა,

ღამეც დღედ ეჩვენებოდა.

რადრა ვაკლივარ სახლკარსა,

ჩემის დედმამის კერასა?

იქაურს ქალსა და ვაჟსა,

ტოლ-ამხანაგსა ყველასა;

შინ წასვლას აღარა ავფიქრობ,

დავნებდი ბედის წერასა.

იქნება ვეღარა გნახოთ,

მოვკვდე თქვენიდამ შორს სადმე,

დამსუდროს სხვათა მიწამა...

ვეღარ მოვიდე თქვენამდე.

ჩემთვის მოთვლილი დედისა

ტირილი კიდევ ჩემამდე!

ნურას ინაღვლებ ჩემზედა,

დედილამ არა მიჭირსა,

ქარსა ჰკითხოდი ამბავი

სხვაგან ნამყოფი შვილისა;

იმანაც გითხრას ამბავი,

შვილისა შორეულისა.

კარში გამოდი, ვარსკვლავი

რო გამოთხოვდეს ცასაო,

დააბაროდი ამბავი...

გამოახანებს გზასაო...

შამიკეროდი სუდარი,

შამინახოდი მზასაო.

თუ მოგივიდეს მოამბე;

"ვეღარ მოგივა შინაო,

სანამდის იყო ცოცხალი,

ვერავინ შეაშინაო.

სიცოცხლე ძვირად გაყიდა,

მერე კი დაიძინაო."

არა ჰთქოდერა: ვიცოცხლებ,

ვიცურვებ სისხლის გუბესა,

პეპელად გადაქცეული

გამოვსხვეპ მიწის ზღუდესა;

მოვალ, ძუძუზე გაკოცებ,

ჩაგივარდები უბესა.

რომ მნახავ, კარგად დამკვლიე,

გარჩევით დამაცქერდია, -

თუ თოფის ტყვია გულიდამ

ზურგისკე განავარდნია.

ახი უქმნია დუშმანსა:

გამოვქცეულვარ... ცხადია,

ამბად რო აჭირდიდებენ,

გან მართლა აგრე ძნელია.

თუ მოვიწყინო აქ ყოფნა,

თავი რად მინდა მთელია?

მითომ ერთი დღე ყოფილა

ხუთი და ექვსი წელია,

სანამ ვარ, მაგრა ვიქნები,

მტერ-დუშმნის სისხლის მთხეველი,

არაფერს შეუშინდები,

შენგან კურთხევას მოველი...

ალავერდს გიორგი მწყალობს...

ცხეთაჲს სვეტი-ცხოველი.