ფეხმძიმობა
|
ცელო, გამიჭერ! მჭედელმა პირი გიდუღა ბასრისა, მალე არ გადამიოგნდე, გული არ მოჰკლა მთიბლისა.
დაბლა აღარა რჩებოდეს! შენს ნაველობზე ირემსაც, გაფრენა უჭირდებოდეს!
ხშირნი ბალახნი მთისანი! დაცხა და გრილი არ არის მწვენ, მდაგვენ სხივნი მზისანი.
არ შეაწითებ მიწასა, - მე ვერ გაუვალ სათიბლად გრძელსა ნამხრევსა მთისასა.
ქუჩიან, ბურღალიანი! აღარსად წყალი ჩვენთვისა, აღარც დღე ღრუბელიანი.
პირშიაც ნერწყვი მიშრება, გამიჭერ, თორემ ამ მთისა გათიბვა გამიჭირდება.
ძმას ძმურად დამეხმარია, ეგები რამე გავთიბოთ, სანამ დარები არია.
"მეც ვაჟკაცობა მიქნაო: თქვენ არცკი გაგღვიძებიათ, მე ასი „თივაც მიდგაო".
ქუჩიან, ბურღალიანი! შავდგებით სასვენს გორზედა, შენ და მე პიროფლიანი.
სალესველს ბადუხისასა. მიგისვ-მოგისვამ და ფხასა დაგაყრი სამართისასა!
ჰძვრებოდე, როგორც წყალია, ისაც კი კიოთ გვიცქერის, კიოთა ჰრჩება თვალია.
მალე ნუ მოგეწყინება! ისა ჰჯობია, რაც ოფლი მრავალი მოგვედინება, მოვრჩეთ... და მერე დაღამდეს, სიამით დაგვეძინება. |
