დათო კრაწაშვილი - მაისი ჰგავდა მონანიებას...

მომკლა კედლიდან შენმა ყურებამ,

რაღაცის თქმა სურთ გაპობილ ტუჩებს,

რა დროს ძილია და გაყუჩება,

უნდა ჰკოცნიდე თბილისის ქუჩებს.

წელს გაზაფხულის იყო ავდარი,

ტკივილთა, ჩვენთა, უნაპირობა,

საღებავებად დაღვრილი ქარი

დახატვას გთხოვდა და დაგტიროდა.

ხეები იდგნენ მკლავებაწვდილნი,

რა გვიან გთხოვეს ეს პატიება...

აპრილი აღარ ჰგავდა გაზაფხულს,

მაისი ჰგავდა მონანიებას...