დათო კრაწაშვილი - ფოთოლი

ჭადრის ფოთოლი წაიქცა ასფალტზე,

ეტკინა, მაგრამ არ შეიმჩნია,

მალე აცივდა, დაზამრთდა კიდეც,

შესცივდა ფოთოლს, - არ შეიმჩნია.

ბოლავს შავი ბოლი ქარხნის მილებიდან,

ფოთოლს შეუწუხდა გული ერთი ციდა.

ცვივა ფანტელები, ცვივა თეთრი ციდან,

ფოთოლს ცივა,

ცივა, ძალზე ცივა.

იქვე ხომ ეყარნენ სხვა შვილები ჭადრის,

რატომღაც ეს ზამთარი ამ ფოთოლს  დაათოვდა.

თოვდა, ისევ თოვდა, სანამ  არ  მოსწყინდა,

სანამ არ დასჭექა ჩიტმა "ხეში წყალი"...

თოვლიც გადადნა ქუჩიდან ჩანჩქერებში.

გაშრა სინესტე, გახვეტეს ნაგავი,

ჭადრის ფოთოლიც ზედ მიახვეტეს.

ეჰ, რა ამაოდ იწვალა,

ჰმ, რა ამაოდ ელოდა!

მთელი ზამთარი გამოიარა,

რატომ იარა?!