თამარ ბოლქვაძე - მარტოობის მაწვნის დედა

მარტოობას ჩავუდგები მაწვნის დედად,

როცა ფიქრებს ქაფი გადაეცლებათ.

მყავს შვილები ანწლისა და მარწყვის ხელა

და გზადაგზა წლებს მაყრიან ქერცლებად.

დროს ფიქრების უწვრილესი ძაფით ვლამბავ,

ჩემს წლებს თვალი ზიგზაგებად წასვლია.

ყვება ამბავს კარადაში ძველი კაბა,

ტანზე ჩემი მარტოობა აცვია.

გამოხარშულ ვნებებს ფიქრის თოკზე ვკიდებ,

მერე შვილებს ამოვუგებ ზეწრებად.

მარტოობას მაწვნის დედად ჩავეკიდე,

სულში დიდი გარინდება მეწყება...