|
მეჯართე იყო, ყოფის მორიგე, ბავშვობას ჰქონდა შიმშილის სახე... ებრძოდა ყოფას, ჯართის გროვიდან ჭუჭყიანი ცა მოჩანდა თავქვე...
ჭირად არ ჩანდა მის ღობეს ჩხირი... ყველა საკუთარ ყოფას უვლიდა, ვის ადარდებდა ვიღაცის შვილი...
ჯართის უიღბლო ჯარისკაცს ჰგავდა. სიღატაკე კი ხველებ-ხველებით ყვებოდა ბიჭის სევდიან ამბავს...
სხვების ბავშვობა დაქროდა ლაღი. სხვა მისამართზე მისულ სიკეთეს, არც ვინ ასწავლა დუხჭირი სახლი...
გულგრილ ცხოვრებას სჩვევია ვიდრე... მშრალი ქრონიკა იყო იმ დილის, ერთი სიცოცხლე, ჩალად რომ ღირდა...
მერე იშვილა, უგულოდ კი არ... ვცხოვრობთ როგორღაც ღმერთო, უშენოდ, და შენ გაბრალებთ, რომ აღარ გვტკივა!.. |
















