თამარ ბოლქვაძე - კენტი წერო

ქარი არხევდა ალვის კენწეროს,

პირველ მლოცველებს ჰგავდნენ ალვები.

თბილი ქვეყნისკენ ვერმფრენ კენტ წეროს,

დარდის ზღვა ჰქონდა გადასაფრენი...

ცა იყო მრუმე, სევდისფერთვალა,

თითქოს მზად მყოფი ამბის თხრობისთვის...

ცამ ჩიტის ბედი ვერც რით შეცვალა,

თუმც, დაენანა მარტოობისთვის.

გუნდი კი ფრენდა მწკრივში, სამკუთხედ,

ცად აშვებული უცხო ფრანივით..

დარჩა ოცნება ფრთის ქვეშ, სათუთად,

მზის ქვეყანამდე ვერმიტანილი...