თამარ ბოლქვაძე - ხომ გამიგე, ძამიკო...

ყველა ლურჯი ოცნება გულში უკვე დაობდა,

დოლაბ გადავლილები ვნახე ჩემი ბიჭები.

მერე რა, რომ იცოდნენ საგნის არსთა რაობა,

ამიტომაც, სხედან და კარგ ტურასაც იჭერენ...

"დაიკიდე, მოგეშვას!" - იყო ჩვენი სლოგანი,

და რომ ვერ დავიკიდეთ, მარგინალად გვაკურთხეს.

დატრიალდა უკუღმა ბედისწერის ბორბალი,

და წვეთ-წვეთად ეცლება აზრი ყოფის ქვაკუთხედს...

გაალოთა ცხოვრებამ, ვინც ვერ "გააიმასქნა",

დედის ცხვირმოსახოცმა ჭკუა როგორ მარიგოს?!

დახოცილ ბედაურებს ვირს რომ არჩევ, იმას ჰგავს

ეს დროც და ეს ცხოვრებაც, ხომ გამიგე, ძამიკო...