ელგუჯა უძილაური - მკათათვის ღამე

გახსოვს? მკათათვის ღამეს,

განათებული მთვარით,

როგორ გიშლიდა, ქალავ,

ნაწნავს მტირალა ქარი.

წლები გაფრინდნენ კარგო,

აღარც კი გახსოვს მგონი,

ხევში გაკვალულ ბილიკს,

როგორ მივდევდით ორნი.

დაბლა მდინარე რბოდა,

შორს ხარხარებდა ეშმა,

მოულოდელად ტყიდან

უცხო ხმაური გვესმა.

უცებ მომეკარ მკერდზე,

როგორც დამფრთხალი შველი,

სურვილი მკლავდა, მაგრამ

ვერ შემოგხვიე ხელი.

ვიდექით ასე ჩუმად,

ბზარი გაუჩნდა ლოდინს,

გული შებოჭა ელდამ,

ჯერ განუცდელი გრძნობის.

და კვლავ გავყევით ბილიკს,

მიგვაცილებდა ღამე,

არც შენ გითქვია სიტყვა,

ვერც მე გითხარი რამე.

ამ უთქმელობით ჩვენში,

ჩატყდა გრძნობათა ხიდი

და ჩავიდინეთ ცოდვა,

ყველა ცოდვაზე დიდი.