ელგუჯა უძილაური - მზე გაბუტული ბავშვივით მიმზერს

მზე გაბუტული ბავშვივით მიმზერს

მალე სინათლის დახურავს კარავს,

ისევ მოისხამს ზეცა სევდისფერს,

ისევ სიშორე შენი შემზარავს.

წავიდეთ, კარგო, ვეწვიოთ ზეცას

მაშ ამ მიწაზე რა დაგვრჩენია,

სადაც  ასპიტი სიყვარულს გესლავს,

სად თვით სიცოცხლეც მწუხრის ფერია.

იქ, სადაც ლაჟვარდს სილუჯე მოსავს,

სად ანგელოზთა ისმის გალობა,

ზეციურ ფერთა სინაზით მოგრთავს

წმინდანის ფრთებით ნიავ-ქარობა.