|
პაოლო იაშვილს
კვირა საღამოს, როცა მზის თვალი კიდევ მოჩანდა გორების თავზე, გარდაცვლილ ვირის ვიპოვე ნალი და სულში სევდა ვერ მოვათავსე.
დღეს მასზე ფიქრი მსურს შევაჩერო. მის ხსოვნას ახლა ყორანი ტირის, - ზაფხულში საწყალს უყვარდა ჩერო.
ჩემი ალერსით განაკვირები, და ჯერ მე ბავშვი არ გამილახავს, რადგანაც ბავშვებს უყვართ ვირები. |
















