სიკო ფაშალიშვილი - ძველებურად, მუხამბაზურად

ნატო ვაჩნაძეს

შავ თვალებში ცეცხლი, ფიქრთა მლამბავი,

ეშხით აპობს ბაგეს შეუდარებელს, -

მე რომ ვიცი ჩემი გულის ამბავი,

ვერ დაგტოვებ, კარგო, შეუყვარებელს!

ვერ გავიგე, ეს რა ხდება: შენი მზით

რად განათდა ჩემთვის მთელი ქვეყანა?

ჩემი გზა რად შემოვფარგლე შენი გზით,

სადაც წავალ, შენ რად გხვდები ყველგანა?

სადაც წავალ, ფიქრი რატომ მაძალებს,

დავინახო შენი ბაღის სარკმელი;

რატომ ვიკრებ სურვილებსა და ძალებს,

რომ გაგანდო საიდუმლო სათქმელი?

ეგ წარბები - მონღოლური მშვილდები,

ისრებს რატომ მიმიზნებენ მკაცრადა?

ეხ, ჯანდაბას, გულს ვერ გავუფრთხილდები, -

დაე, იგი იქცეს შენთვის ნაცრადა!