ზინა სოლომნიშვილი - წევს, მწვანე ბალახს იცოხნის მიწა

წევს, მწვანე ბალახს იცოხნის მიწა,

დილა მაწყნარებს ეჭვით გადაღლილს...

თუ გადამრიე, გაფიცებ ვინც მწამს,

მოვალ და ჩემს თმებს მკერდზე დაგაყრი,

როცა ხანძარი მოქუხს ძარღვებში,

უფსკრულიც შეგხვდეს, უნდა გადახტე...

შმაგი გრძნობები კლდეებს არღვევენ,

რა შეუძლიათ ცოდვილ არტახებს,

მოვღელავ, როგორც გიჟი მდინარე,

გზად დაბრკოლებებს ვლეწავ სიაშრით;

ქვეყანას ვფიცავ, ისე მიყვარხარ,

ყველა სიძულვილს ნეკნებს მივაფშხვნი,

ჩემი ძარღვები შენს გულღვიძლს ერთვის,

და შენი ტრფობა მაწვიმს გნიასით...

სასწაულია, ახედე ერთი,

მზე გაუჩრია ცას იღლიაში.