|
წევს, მწვანე ბალახს იცოხნის მიწა, დილა მაწყნარებს ეჭვით გადაღლილს... თუ გადამრიე, გაფიცებ ვინც მწამს, მოვალ და ჩემს თმებს მკერდზე დაგაყრი,
უფსკრულიც შეგხვდეს, უნდა გადახტე... შმაგი გრძნობები კლდეებს არღვევენ, რა შეუძლიათ ცოდვილ არტახებს,
გზად დაბრკოლებებს ვლეწავ სიაშრით; ქვეყანას ვფიცავ, ისე მიყვარხარ, ყველა სიძულვილს ნეკნებს მივაფშხვნი,
და შენი ტრფობა მაწვიმს გნიასით... სასწაულია, ახედე ერთი, მზე გაუჩრია ცას იღლიაში. |
















