იმერული ღიღინი

ჩიტუნები შემომსხდარან ხეზე,

და ღელეში ჩახატულან ერთად,

შენ ყოველთვის გამწყრალი ხარ ჩემზე,

მე კი მუდამ ყოფნა მინდა შენთან.

ზეცა აიმღვრა ქალის გულივით,

მალე წამოვა წვიმა და თქეში,

ზემოიმერელ აზნაურივით,

მიიკვანწება ბილიკი ტყეში...

აქ მიყვარდა ერთი გოგო,

არ იბნევდა განგებ ღილებს...

იგი ახლა აკვანს ურწევს,

თვალბრიალა შვილიშვილებს.

მეთქვა, არ მეთქვა, ჩემს გულში,

დარდმა იდავა, იომა,

მტკვარს რომ იმდენი უმღერე,

რა დაგიშავა რიონმა!?