დავით კვიცარიძე - შენი ღიმილი

მწვანე ქუჩებში დაჰქრის ნიავი,

შენი ღიმილი მოაქვს თავნება,

მწვანე ქუჩებში დაქრის ნიავი, -

ღიმილს არიგებს იასამნებად.

შენც მწვანე ქუჩით მოდიხარ, ვიცი,

შენ - ძველო დარდო და ძველო სევდავ,

იასამნებად არიგებ სიცილს,

მე კი ერთხელაც არ შემომხედავ.

შენი თვალები... როგორ დაღლილან,

შენი ჭაღარა... ეკლად მესობა,

როგორ ძნელია, როგორ მაკლია

უშენობა და უალერსობა.

დღე დღევანდელიც მალე დაგვტოვებს,

ხომ ვეგუებით ფერიცვალებას

და დაერქმევა ფერს, სიმარტოვეს

მხოლოდ ფიქრი და მხოლოდ წვალება.

ამ მწვანე ქუჩებს შენ თუ არ შვენი,

ვარდის წყლით სუროს შენ თუ არ ავსებ,

მე სულს მიწეწავს ღიმილი შენი

და თავს ვხრი მდაბლად მე შენს წინაშე.

წლები, ჭაღარა და სიმძიმილი

მიაქვს ქარშოშინს, ნიავს თავნებას,

რა იცი, იქნებ ჩვენი ღიმილიც

შემორჩეს ქუჩებს იასამნებად.