ბერდია ბერიაშვილი - გუდიაშვილი მხატავდა გუშინ

გუდიაშვილი მხატავდა გუშინ,

სარკმელთან ჭადარს არხევდა ქარი.

გუდიაშვილი მხატავდა გუშინ,

ფუნჯის მგოსანი და ჯადოქარი.

ის, - თვითონ მონა ზეციურ მუზის,

დგას, ამეტყველებს ქაღალდზე ფერებს.

მას წინ უბრალო მოკვდავი უზის,

რომ უკვდავებად აქციოს მერე.

გუდიაშვილი მხატავდა ისე,

იფიქრებდი, რომ ღმერთსა ხატავდა.

გუდიაშვილი ხატავდა ისე,

ხატავდა, თითქოს არცა ხატავდა.

გუდიაშვილი მხატავდა გუშინ

და აცოცხლებდა ჩემს თვალწინ ტილოს.

გუდიაშვილი მხატავდა გუშინ,

ლურჯ მთებზე იწვა ლურჯთვალა დილა.

ფერთა მეუფევ, მადლობას გითვლი

და როგორ მინდა, მიმიხვდე ნატვრას.

შენ ხატავ მგოსანს ხელში ბატის ფრთით,

მგოსანს კი არა, მუზასა ხატავ.

ჩვეულებრივი სახე და მზერა

და აღმაფრენა მაინც ღვთიური.

როგორ მგავს იგი და მაინც მჯერა,

არის რაღაც არ ამქვეყნიური.

ვუსმენ მუსიკას ჯადოსნურ ფერთა,

ამ საუფლოში ვარ შენთან მარტო.

მინდა გაგანდო სურვილი ერთი,

ჩემი სურათი მსურს ასე ხატო, -

ნუ აკვირდები თვალებს და მზერას,

ნურც გამოხედვას, ნურც სახის იერს.

ზღვა დამიხატე, რომელიც ღელავს 

და აღელდება ხვალ უფრო ძლიერ;

მოძებნე ფერი ლტოლვის და ღელვის,

არ გამიხსენო ნავი და გემი,

შემიშვი ზღვაში შიშველი, ხელი

და ის იქნება სურათი ჩემი.