ბერდია ბერიაშვილი - როს სიგიჟემდის მიყვარდი, მაშინ...

გამოვდიოდი სახლიდან გარეთ

მკერდგაღეღილი, წვიმაში ქარში,

ვიცინოდი თუ ვკვნესოდი მწარედ,

მე სიგიჟემდის მიყვარდი, მაშინ.

რა დამავიწყებს წუთებს ტკბილ-მწარეს,

როცა თვალები გეძებდნენ ხალხში.

გეტრფოდი შენ და... ვუმზერდი მთვარეს,

როს სიგიჟემდის მიყვარდი, მაშინ.

ძველი ტკივილი რამ განმიახლა,

როგორ ვეწამე და როგორ დავშვრი

და შენ არ იცი, არ იცი ახლაც,

რომ სიგიჟემდის მიყვარდი, მაშინ.