ლელა ანჯაფარიძე - ნიაზ დიასამიძეს

გარეთ ყვაოდა ჟასმინის ტოტი

ამოდიოდა სურნელი ცამდე,

დღეს აქ მოვიდა სუყველა ლოთი

და თეთრ ყვავილებს ჭიქებით სვამდნენ.

აქ სადღეგრძელო იმდენი ითქვა,

რამდენიც იყო დასალოცავი

აქ იყო ზუსტად იმდენი სიტყვა,

სიტყვა ლამაზი და საოცარი.

დედა, ძმაკაცი, სიკეთე, ქალი,

საქართველო და მისი ნათელი

წითელი ღვინო, ანკარა წყალი,

თბილისის ქუჩა, ღამენათევი.

ნიაზი - ყველას გული და თვალი,

ნიაზი - ყველას სევდა და ნიჭი,

იქნება, ცოტა კიდევაც მთვრალი,

მაგრამ ყველაზე ლამაზი ბიჭი.

გარეთ ყვაოდა ჟასმინის ტოტი,

ამოდიოდა სურნელი ცამდე

მათგან არცერთი არ იყო ლოთი,

უბრალოდ, ჭიქით ჟასმინებს სვამდნენ.