წამების დროს მიხეილ ჯავახიშვილს უთქვამს: რატომ მტანჯავთ, საქართველოში ისეთი მუხა მაქვს დარგული, მის ფესვებს ვერ ამოთხრით ქართველი ხალხის გულიდანო...
|
შენ გაწამებდნენ საქართველოს სიყვარულისთვის და დაგილეწეს ჯალათებმა სუსტი ნეკნები, რამეთუ იყავ კაცი წმინდა სულისკვეთების, ამოგიშანთეს ბრძენ თვალებში სინათლის სხივი...
ბნელ ჯურღმულებში განთხევინეს ცხარე ცრემლები, ტიროდა ხატი, წაბილწული ბინძურ ხელებით სამშობლოს მიწა გააჯერეს უცოდველ სისხლით...
გაუდაბურდა გლეხის ქოხი, მწყემსის კარავი და გარეწრებმა შეგიწირეს ვით ქრისტეს კრავი...
შენი მდიდარი წიგნებითა და ნათესებით, ვერ ამოთხარეს უკვდავი მუხის მძლავრი ფესვები... |
















