ბერდია ბერიაშვილი - შენ რომ დააკლდი

(იოსებ ნონეშვილის ხსოვნას)

გადაიხადა მიწამ სახადი,

ქართული მიწა, - ქართვლის ძვლებია.

ვაიმე, ამ გულს შენ რომ დააკლდი,

ნეტავი, ისე ვინ დაკლებია?!

დროის მდინარე იმავ გზით იდენს,

ცხოვრება ისევ წვა და ომია.

შენ რომ მუოკვდი, ვფიცავარ, იმდენს

რა ხანი, არვინ არ მოკვდომია.

ცრემლი, ჯერ კიდევ, უპეებს ავსებს,

შენ რომ გიყვარდა, გავცქერ იმ სერებს.

ცოცხლებში ეძებს ხალხი შენს მსგავსებს,

ვერვის ხედავს და... კვლავ შენ გიხსენებს.

ვინ იყო შენებრ ლაღი და ნაღდი,

შენი ლექსები, - სავსე ძნებია.

ეჰ, საქართველოს შენ რომ დააკლდი,

რა ხანი, არვინ არ დაკლებია?!