ბერდია ბერიაშვილი - ჩანახატი თვითმფრინავიდან

აი, მივანდე ბედსა და ჰაერს,

ფრთებს თვითმფრინავის და ფრთებს ოცნების.

თვალები ზეცის სილურჯეს სვამენ,

კრთიან ღრუბლები განაოცები.

მიწაზე ფიქრი ვით მოვიცილო,

სიმწვანე მისი ზეცამდე ატანს.

მზეს გაუშლია, დაბლა, ვით ტილო,

ზედ ოქროს ფუნჯით ხატავს და ხატავს.

მზეს ვერც ვერაფრით დაემდურები,

ის ამეტყველებს ფერებს ქართულად.

გზები, - მანქანის ნაფეხურები,

მავთულებივით გადახლართულან.

მიწავ, მე შენს მადლს აქ უფრო ვიგრძნობ,

უფრო ლამაზიც დღეს მეჩევნები,

ნაკადულები, - მღვრიე და ვიწრო,

გაჩნია როგორც ლურჯი ვენები.

სახლი წააგავს ასანთის კოლოფს,

ასდის მსუბუქი, რძისფერი კვამლი.

დედამიწა მთლად მუქმწვანედ ბოლავს,

ზედ ეკონება ნიავი კრძალვით.

შენ კი არ ჩანხარ, თუმც მანდ მეგულვი,

თვითმფრინავის ჰანგს უშენოდ ვისმენ,

ეგრეა, - სადაც დაგრჩება გული,

კვალიც იქითკენ გაგირბის მყისვე.