ბერდია ბერიაშვილი - იქნება ჩემი ზეცა კრიალა

მიწას რომა აქვს ეჰ, მე კი არა,

არავის არ აქვს იმხელა დარდი,

მაგრამ ვერ ვამჩნევთ ჩვენ მის იარას,

ნაიარევზე ამოდის ვარდი.

ვით უკვდავების მქადაგებელი,

ფრთას ასხამს ყველა ზღაპარს და არაკს.

ვერ შეატყობთ, რომ არის ბებერი,

ლურჯი იებით სიბერეს მალავს.

ის, ოდითგანვე თვალმოციმციმე,

დღესაც არ უხრის ქედს არც ერთ მნათობს.

ჩვენ არ გვიგვრძნია მისი სიცივე,

ყაყაჩოს ცეცხლით იმგვარად გვათბობს.

იქნება ჩემი ზეცაც კრიალა,

არც რა ექნება გულს რამ სადარდი,

შენ რომ მოხვალ და სულის იარას,

ეკლების ნაცვლად დაფარავს ვარდი.