ბესარიონ გაბაშვილი - რაც მიიწერა სოფელმან

(დავით სარდლისადმი)

რაც მიიწერა სოფელმან,

ვეღარ დავთვალე ამრითა!

ოდეს ვიტყოდი ენითა,

სისხლი შეკუმშლის დამრითა!

მისი სიმწარე ყოველი

გულს გარდამრთხმიან კამრითა;

ბოლოდ უშორეს ვლა მომცა,

ვხედავცა წამი-წამრითა!

სისხლისა ცრემლთა დაწთობა

საახლოდ მომსურვებია;

ხილულთა დროთა ნიშატნი

საბავთოდ მომწყურვებია;

ოდესნი ჟამნი დამგვემენ,

მით თავი მომძულვებია;

ვაი, ღარიბსა ღარიბი

ცრემლითა შეგეწებია!

გითხრა-ღა, გმირო, ხსენებით

ოდენ თუ ვიძლო ენითა:

ოდეს ავლაბრად მოვიდა

აქალო თარეშ-ფრენითა,

ავარდი ვეფხი სამდევროდ,

გაჰყევ თეთრითა ცხენითა;

მინდორთა პირნი დაჰფარენ

ლეკთა მძოვრების ფენითა.

მისძახდი, გმირო ბელადო:

„ვინ ხარ?“ მან ხმა ჰყო: „აქალო!“

ცეცხლსა გითხოვდა ვით თივა:

„გამოვედ ჩემ კერძ აქ, ალო!“

გულ-მედგრად ლომმან შეჰყვირნე:

„აჰა ლომიო, აქ-ალო!“

მყის შეიხვეწა რაზმს შიგან:

„სჯობსო, - თქვა, თავი ვაქალო!“

თქვენ ოდენ შვიდნი თან გახლდენ,

კაცნი სხვა არვინ მეტანი;

შვიდასთა ლეკთა დაუდგით

მახენი გასაცეტანი!

მწუხრისა ჟამმან გაკმარნათ

თქვენ მათი ცემა-ჟლეტანი.

მობრუნდი გამარჯვებული,

თეთრსავე მჯდომი მზე-ტანი!

მას აქეთ ვსთქვა თუ ყველაი,

სადა ვით იყავ სადავით, -

ვა თუ შეექმნას მსმენელთა

უსმენნი ძნელნი სადავით!

მისთვის დავაგდენ მრავალნი,

მცირედსა ვიტყვი სადავით.

ვიცი, არ გიყვარს ქებანი,

ჩვეულ ვარ მე თქვენსა, დავით!