ვასილ ბესელია - მადლობის ლექსი

ამ არეული

და უამინდო

დღეების გარდა

რა მაბადია ...

მადლობელი ვარ -

ვინც არ დამინდო,

ვინც არ დავინდე

და მაპატია.

ვინც ჩემს ფიქრში და

ცრემლში ერია,

როგორც ქალი და

როგორც არტისტი;

სიყვარულით რომ 

ვერ მოვერიე,

მადლობელი ვარ

იმ ღალატისთვის.

ვინც მიწამლა და

მიუებარა

და ჩემს უაზრო

ტკივილს მიება...

ვმადლობ,

ვინც დაღლილ

თვალს მიეფარა.

ვინც გულში ჩამრჩა

არითმიებად.

მადლობელი ვარ -

ვინც მიუვალად

დარჩა და 

არც სხვა

აღარ ეძება...

მადლობელი ვარ -

ვინც მიუარა,

ვინც მომეხუტა

და მომეწება ...

და შენც 

სიცოცხლევ,

ხან რომ ავდები,

ხან სასოების დგახარ

თავდებად ...

მადლობელი ვარ -

მე რომ ვთავდები

და სიყვარული

რომ არ თავდება.

რომ რაც შემეძლო,

კბილით გიცავდი,

(აწ არ ღირს -

გრიგალს ფრთა რომ ვატოლო!)

ახლა ბებერ თავს

გიხრი მიწამდი - 

მადლობელი ვარ

ჩემო ბატონო!

მადლობელი ვარ

შენიც უფალო,

(ხატებს მირონი

ისევ რაკი სდის)

რომ არ დამინდე

ამ სულ უბრალო

სიმდიდრისა და

სიღატაკისთვის.