ვასილ ბესელია - ვერც შენ იშობდი...

ვერც შენ იშობდი

თავს რადგან ახლად,

რატომ გეგონა - ლოცვა გაჭრიდა...

არ აფრენილხარ შენ ისე მაღლა,

რომ გადმოფრინდე ღია ფანჯრიდან.

სულში გამხმარი

ფოთლები ყრია,

ხარ მარტო ხსოვნა

და სხეულიღა,

არავინ გესვრის ბერდანის ტყვიას,

შენ

ამისგანაც დაზღვეული ხარ!

ნელდება ჟინის

დაღლილი ქორო,

გზები კვლავ წყდება

აღმართის ძირას,

სანატრელ სიკვდილს

მოეღო ბოლო

და ყველა ნატვრას...

მკვდარივით ძინავს...