|
როცა ღვარცოფად საზღვარს გადივლის დღეები ფიქრის, იჭვის და დავის, შემრჩება ხელში ფუჭი ქადილი, ვერ გავიტანე ლექსებით თავი...
ადგილს კარგავენ სულში საგნები, შენ ერთიც წახვალ... და მე დავრჩები ერთ მთელზე, ალბათ, ერთით ნაკლები...
თითზე დათვლილი, და გზები წყდება აღმართის ძირას... ... წევს ზამთრის ღამე მურა დათვივით და უშველებელ ბუნაგში ძინავს... |
















