|
მორჩა... არც ზეცა, არც ზღვა., არც ქალი, აღარც დაწყვეტა ლურჯი ვენების... შენც ელოდები გულისფანცქალით სიკვდილს - სიცოცხლის ბოლო ბენეფისს...
საკუთარ სულის აჩრდილთან, ზიხარ, გიკვირს და ტანში გაციებს - მთელი სიცოცხლე როგორ დასჭირდა ერთი სიკვდილის ამ ოვაციებს... |
















