ვასილ ბესელია - თან მიმქრალ ცეცხლის კვამლით მავსებ და

თან მიმქრალ ცეცხლის

კვამლით მავსებ და

თან იმ მზეების

მავსებს სიფიცხე...

და სულ არ მინდა,

რომ გამახსენდეს

ის,

რის გამოდაც

გადაგივიწყე...

ხვალ იქნებ სულაც

ღმერთი გამიწყრეს

(არც ახლა მიდგას

სულში ედემი)...

აღარც ის მინდა -

გადამავიწყდეს,

რის გამოც

ასე არ მემეტები!..

ვაკვდები ამ ლექსს

შენით დაქანცულს,

როგორც სინათლეს

ღამის პეპლები...

...ყოფნა-არყოფნის

ვდგავარ ბაქანზე

და მიმოდიან

მატარებლები...