ვასილ ბესელია - სულის ლუკმას ვკალმასობდი

სულის ლუკმას ვკალმასობდი,

მოცდამ გამაჭაღარავა,

როცა ვიყავ,

არ გახსოვდი,

გაგახსენდი -

აღარა ვარ...

დავრჩი ასე ფერმიხდილი

(დრომ სხვა ურვაც დამარისხა),

შენ სიცოცხლეც

და სიკვდილიც

გადამკიდე დანასისხლად;

ცრემლი

ცრემლად ჩამოვღვარე,

მოცდამ გამაჭაღარავა,

არც მტერი ვარ,

არც მოყვარე,

რაც ვარ -

ისიც აღარა ვარ..