ლიდა სტვილია - ციცინათელა

ნაპერწკალია ტყეთა, 

ყანათა, 

ხან აქ ინათა,

ხან იქ ანათა. 

უკუნ ღამეში 

დიდხანს იბრწყინა,

არც მომაწყინა, 

არც მოიწყინა.

ასე პაწიამ, 

ასე ლამაზმა 

ბნელი გააპო, 

ღამე დალაშქრა.

შიშმა შემიპყრო,

როცა ანაზდად

თივის ბულულებს გაეთამაშა.

დიდხანს იფრინა,

დიდხანს გამართო,

იხეტიალა უმისამართოდ...

და ბოლოს მითხრა: - არის სირცხვილი, 

ქვეყნად მოხვიდე და არ ანათო.