|
ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს, მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა, შენ მეკითხები, - წვიმაში დავრჩეთ?! და მე გპასუხობ, - რატომაც არა!
თავზე შხაპუნით გადაგვიარა, მერე წვრილ წელზე შემომეხვია, შენი მკლავების გრძელი ხვიარა.
დამა ვარ, შენ კი ჩემი ვალეტი და მაპატიე, ეჭვის ნემსებით, თუკი გჩხვლეტდი და სულს გიწვალებდი.
თავს შევაფარებთ სველი ხის ჯარგვალს, და როგორც ბაღში ამოთხრილ ტიტას, მე შენი გულის წიაღში ჩამრგავ.
მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა, შენ მეკითხები, - წვიმაში დავრჩეთ?! და მე გპასუხობ, - რატომაც არა! |
















