ჯენი ჩხეიძე - ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს...

ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს,

მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა,

შენ მეკითხები, - წვიმაში დავრჩეთ?!

და მე გპასუხობ, - რატომაც არა!

ფეხისთითებზე შემდგარმა წვიმამ,

თავზე შხაპუნით გადაგვიარა,

მერე წვრილ წელზე შემომეხვია,

შენი მკლავების გრძელი ხვიარა.

გული სპეტაკი განცდით მევსება,

დამა ვარ, შენ კი ჩემი ვალეტი

და მაპატიე, ეჭვის ნემსებით,

თუკი გჩხვლეტდი და სულს გიწვალებდი.

შენი სამყარო თვალებში ჩამდის,

თავს შევაფარებთ სველი ხის ჯარგვალს,

და როგორც ბაღში ამოთხრილ ტიტას,

მე შენი გულის წიაღში ჩამრგავ.

ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს,

მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა,

შენ მეკითხები, - წვიმაში დავრჩეთ?!

და მე გპასუხობ, - რატომაც არა!