ვაჟა ხორნაული - სულ სიყვარულის ბრალია

ქვეყანა-ზოგჯერ ნათელი

და ზოგჯერ მგლისა ფერიო,

ხან წყარო სიხარულისა,

ხან კიდევ-მისი მკვლელიო -

იმგვარად შემყვარებია,

გაჩენის დღესა ვწყევლიო.

სხვაგვარად გაბრწყინებული

ტაძრის ფუძე და ჭერიო.

გულზე ღრუბლების გადავლა,

მათ ნაკვალევზე-ცრემლიო.

ფიქრში ათასი ტკივილი,

ჭრილობა-უფრო ბევრიო.

სულ სიყვარულის ბრალია-

ისე შემკრა და ამრია,

ისე ჩამჭიდა ხელიო,

სიკვდილიც ვეღარ დამიხსნის,

ჩემი ლამაზი მტერიო.

წუთიც კი უშენობისა

ტანჯვის ათასი წელია,

სიტყვაა გამოუთქმელი,

იმ სიტყვის გული ცრემლია,

იმ ცრემლზე შენი სახეა,

სახეზე სევდის ფერია...

წუთიც კი უშენობისა

ტანჯვის ათასი წელია,

სიცოცხლის დაღონებაა,

სიზმარში ჩაკონებაა,

სიკვდილზე უფრო ძნელია!