აკაკი წერეთელი - გამოთხოვება

შენთან არს გული, გინდა სად ვიყო,

ცხრა მთას იქით, თუ ზღვის განაკიდე;

ტკბილად გიგონებ, დაუვიწყარო,

რა გინდ შენგამო სისხლის ცრემლს ვღვრიდე.

შენგან ნასმევი სავსე ფიალით

ცხოვრების წყარო იყო სამსალა,

მაგრამ მე მხოლოდ ის მაწუხებდა,

რომ მაკლდებოდა დღიური ძალა,

ძალა, რომელიც მისთვის მინდოდა,

რომ ვყოფილიყავ შენი მსახური,

თორემ პირადად ჩემი გულისთვის

არცარას გყვედრი და არც გემდური.

ან რად დაგყვედრო, როცა ერთის მხრით

შენ შენდა თავად არც-კი გაქვს ბრალი!

მე ისე გძულდი, როგორც სნეულსა,

საზოგადოდ, სძულს მისი მკურნალი,

რომელიც წყლულზედ გამომეტებით

გასაცხარებელს ადებს წამალსა,

ნაღველს ჩაურთავს სამკურნალოში

და მით ასრულებს ის თავის ვალსა.

და ჩემთვის ხომ არ შეიცვლებოდა

ეს საზოგადო ყველასთვის წესი?

მაგრამ მე, როგორც სუსტსა ქმნილებას,

მენატრებოდა შენგან ალერსი...

რა ვეღარ გნახე, გონების ურჩად,

თითქმის მოკლული დამირჩა გული

და განვიზრახე, ამიერიდან

შევიქმნე შენგან მოშორებული,

რომ იქ, შორს სადმე, ჩემდა ნებისად

წარმოგიდგინო სრულ იდეალად

და შენი ხსოვნა კუბოს კარამდე

თან ჩავიტანო სჯულად და ვალად.