აკაკი წერეთელი - ქართველი სპარსეთში

ბევრჯელ შიმშილს და სიცივეს

ძაღლივით ავუღრენივარ,

მაგრამ იმავ დროს სხვა ძალას

მე აღმა ავუფრენივარ.

სიტყვები სასაყვედურო,

სათქმელად მომზადებული,

უკუ-ქცეულა... გამქრალა,

გადამწმენდია რა გული.

და მითქვამს: „თუ რომ უმსხვერპლოდ

ვერ გაიხარებს ქვეყანა,

ღმერთო, მიმიღე ზვარაკად...

ყელში გამერჭოს მე დანა...

და მით ასრულდეს ანდერძი,

გადმონაცემი ძველთაგან:

„იხსენ, უფალო, ჩემგამო

ქვეყანა განსაცდელთაგან!“

ასე ამბობდა ქართველი,

გადახვეწილი სხვა მხარეს,

და სპეტაკ წვერზედ წვეთ-წვეთად

ცრემლსა აფრქვევდა მდუღარეს,

ფიქრმა წაიღო... ოცნება

ცეცხლად მოედვა და ალად,

სანამდი ძილი მშვიდობის

არ გადმოვიდა მკურნალად.

ამ დროს გაიღო კარები,

მის წინა წარსდგა სპარსელი!

და მირონცხებულ მოხუცსა

მტრულად შეახო მან ხელი:

ქვა დაჰკრა!.. თავი გაუპო,

დაიმორჩილა მძინარი

და სულთამბრძოლი რომ ნახა,

სიამით იწყო ხარხარი!!