იეთიმ გურჯი - ნეტავ ვიქცე კრიალოსნად

ღმერთმა მწარე ბედი მომცა,

გულით აღარ გამიცინა,

რად მინდოდა მე სიცოცხლე,

სულიერი გამაჩინა.

ცოცხალ არსებად არა მთვლი,

მთლად სიცოცხლე დამიღამე,

ნეტა, ნატვრა ამისრულდეს,

გავმხდარიყავ მე სხვა რამე.

ნეტა მოხდეს, ჩემი თავი

შენი თითის ბეჭდად იყოს,

თითზედ იმგვარად მოგეკვრა,

ვეღარავინ გამომიღოს.

შენი საწოლ ტახტი ვიყო,

ჩემზე იწვე და ხვრინავდე,

ანუ ბუზი გაავმხდარიყავ,

შენს სახეზე დავფრინავდე,

ანუ ვიქცე კრიალოსნად, 

ბროლის თითებითა მთვლიდე,

ანუ ცოცხი გავმხდარიყავ,

შენი ფეხის მტვერსა ვგვიდე.

სავარცხლად გადამაქცია,

ლამაზ ქოჩორს გივარცხნიდე,

ნეტა, ერთი სარკე ვიყო, 

ჩემ გულშია იხედვიდე.

ოქროს საათად მაქცია,

ზედ გეკიდო ლამაზ გულზე, 

ანუ ვიქცე საყურედა, 

ვქანაობდე შენსა ყურზე.

ბალიშად მაინც მაქცია,

ლამაზ თავსა ჩემზე სდებდე,

ან შენ სახლის სანთლად ვიყო,

ვიწოდე - შენ გინათებდე.

შენი კარის მონა ვიყო,

შენ ბრძანებას ვასრულებდე.

ანუ ვიყო მოჩვენება,

სიზმარშია გნახულობდე.

პირსახოცი ვიყო ნეტა,

საცა წახვალ, თან დაგქონდე.

როცა დილით პირს იბანდე,

შენსა სახეს ვეხვეოდე.

ანუ ვიყო რამე ნივთი,

შენა გქონდე წასაღებად,

შენს ჯიბეში მდგმურად ვიყო,

შენი სახლის გასაღებად.

მაგრამ ასეთი ბედი მაქვს,

არც ერთი არ მეღირსება,

გახსოვდეს, არ დაივიწყო,

დღეს რომ ჩემზე გეცინება.

ჩემსა ნატვრას მირჩევნია

მოვკვდე, გამჩენ ღმერთსა ვფიცავ,

ანუ შენსა კუბოდ ვიქცე,

ჩვენ ორივე გვჭამოს მიწამ.

მოისვენოს იეთიმ-გურჯმა,

სამუდამოდ აიბარგოს,

შენ წაგერთვას სილამაზე,

მეც კალამი დამეკარგოს.