შოთა ნიშნიანიძე - ნერონი

ერთი სენი სჭირთ ადამიანებს, 

დიდების სენი განუკურნელი. 

ტაშს და დიდებას კარგად იტანენ 

გენიოსები და კლოუნები.

დიდებისაკენ ლტოლვას ვნებიანს 

საშიში ბანგი დაჰკრავს ცდუნების. 

დიდებისაკენ კლოუნდებიან 

ნიჭით ნაკლულნი და კაცუნები.

მხოლოდ სკიპტრა და მხოლოდ გვირგვინი 

როდი იკმარებს ქვეყნის მართვისთვის. 

სასტიკი მეფე არის იგივე 

ხელმოცარული ყალბი არტისტი.

სიყალბე ძენძავს ერის სიმდიდრეს, 

სიყალბე ნიჭის - მიზეზთ მიზეზის 

ყალბ ხელოვანში, არ გაგიკვირდეთ, 

თვლემდეს ნერონი უსასტიკესი.

ნერონს ღმერთობა ბრბომ დააბრალა, 

უძღვნა უკვდავი მგოსნის სიგელი. 

და რომელია უფრო საბრალო 

თვითონ ტირანი თუ ბრბო მლიქვნელი?

სასაცილოა ღმერთმანი ასწილ! 

სასაცილოა და სატირალი: 

ტახტზე ასული პატარა კაცი 

ზედმეტი ქებით გახდა ტირანი.

ტაშის ტყაპუნით დუღს ცათა სფერო, 

ტაშის ტყაპუნით იხსნება ძეგლი - 

სალამი ათას პაწია ნერონს, 

არარაობის ცომიდან შექმნილს!

ბრბოა მოთავე ყველას სერობის, 

ბრბოა საკუთარ ცოდვის მზღვეველიც, 

გამომძერწველი ყველა ნერონის, 

სამაგიეროდ დამასხვრეველიც.

შენც გეძალება ზოგჯერ ცდუნება, 

დიდო ელიტავ, - მპყრობელო ჭოგრის, 

კაცში ღმერთს ეძებ რა რუდუნებით, 

კაცში ღმერთს ეძებ და... ტირანს ჩორკნი...

ერთი სენი გვჭირს ადამიანებს, 

დიდების სენი განუკურნელი, 

მაგრამ დიდებას კარგად იტანენ 

გენიოსები და... კლოუნები.